อีกอย่างเขาไม่คิดอยากจะเป็นยาแก้พิษบ้าบออะไรนั่นด้วย
ท่ามกลางความตกใจเล็กน้อยของอันโหรว หมิ่นลี่ก็รีบดึงตัวเหอเฉ่าออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหันกลับไปมองดูก็เห็นเหอเหมียวยืนชิดติดกับกำแพง ใ ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาวทันทีที่เห็นพวกเขา
ไม่จำเป็นต้องพูดก็พอจะเดาได้ว่าใครเป็นคนทำ
จิ่งเป่ยเฉินโอบเอวของอันโหรวไว้ สายตาของเขามองกวาดไปที่เธอหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องส่วนตัวทันที
เมื่อพวกเขากลับไปแล้ว นอกจากหมิ่นลี่จะไม่อยู่ที่นั่น คนอื่น ๆ ก็ล้วนอยู่ที่นี่กันหมด
โดยเฉพาะอันหยาพั่นที่แสร้งทำเป็นนั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือด้วยท่าทีที่สบาย เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา
อันโหรวเหลือบมองไปที่สายตาของเธอโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะนั่งลงที่เดิม ตอนนี้อารมณ์ในการกินข้าวของเธอล้วนจางหายไปหมดแล้ว
“หมิ่นลี่ไปไหน? เมื่อกี้เหมือนฉันได้ยินเสียงของเขาอยู่เลย?” ฉีเซิ่งเทียนมองไปยังประตูที่ยังคงปิดอยู่
“เขาไปหายาแก้พิษ ไม่สิ เขาพาคนสวยไปที่โรงพยาบาล” อันโหรวเอ่ยคำพูดคำจาออกมาด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย