ฉีเซิ่งเทียนหันหน้าไปมองรอยยิ้มของเธอ ไวน์ที่กำลังถูกส่งเข้าไปในปากของเธอเมื่อครู่นี้ช่างดูงดงามจริง ๆ แถมน้ำเสียงคำพูดคำจาเองก็ดูแปลก ๆ สำหรับตัวเขา “เซี๋ยวเซี๋ยว ฉันจิตใจแน่วแน่แค่เธอคนเดียว ต่อให้ฟ้าดินเปลี่ยนไป ฉันก็ไม่คิดอยากเป็นยาแก้พิษให้ใครทั้งนั้น! แต่ถ้าหากเธอคิ ดอยากจะเล่นละก็ ฉันก็ไม่ปฏิเสธของพวกนั้นกับเธอหรอกนะ…..”
“ฉีเซิ่งเทียน เอาไวน์ของนายออกไปเลย ส่วนนายก็อยู่ให้ห่าง ๆ หน่อย” เธอไม่ต้องการถูกวางยา และก็ไม่ต้องการเล่นอะไรทั้งนั้น
“ก็ได้ ไม่มีปัญหา” ฉีเซิ่งเทียนลุกขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะถอยเก้าอี้กลับไปที่เดิม ไม่ช้าพวกเขาทั้งสองคนก็นั่งใกล้ชิดกันอีกครั้งหนึ่ง
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกว่าการลอบขโมยอะไรแบบนี้ทำให้ไม่มีแม้แต่อารมณ์ใด ๆ ที่จะพูดจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้เธอจึงยกแก้วไวน์ขึ้นมาใหม่ และตัดสินใจดื่มรวดเดียวเลยน่าจะดีกว่า
หยุดเลิกคิดฟุ้งซ่านใด ๆ ทั้งนั้น ไม่ต้องสนใจมองเขาอีกแล้ว
