“เซี๋ยวเซี๋ยว คืนนี้เป็นวันเกิดของฉัน จะมอบของขวัญให้ฉันเป็นอะไรดี? ถ้าหากยังคิดไม่ออกละก็ เธอก็เอาตัวเธอห่อเป็นของขวัญให้ฉันก็ได้นะ ” แน่นอนว่าตัวเขานั้นจะรับมันมาอย่างดี ทั้งยังจะดูแลมันเป็นพิเศษอีกด้วย
หลินจือเซี๋ยวยิ้มพลางหัวเราะออกมา แต่กลับไม่ตอบอะไรเขา
ไม่ช้าเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ฉีเซิ่งเทียนนั่งตัวตรงและพูดขึ้นว่า “เข้ามา!”
ประตูห้องส่วนตัวในที่สุดก็ถูกเปิดออก ก่อนที่พนักงานจะเดินเข้ามาพร้อมพาเด็กผู้หญิงน่ารักตัวเล็ก ๆ จับมือเข้ามาด้วย
“ประธานจิ่ง เด็กผู้หญิงคนนี้บอกว่าแม่ของเธออยู่ที่นี่ครับ” พนักงานคนนั้นมองไปที่ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่ด้านในสุด ก่อนจะพูดอย่าง สุภาพ
ไม่ได้รอให้คนในห้องส่วนตัวตอบกลับ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ปล่อยมือพนักงานออกทันที ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปที่อันหยาพั่น “แม่ขา แม่ขา”
อันหยาพั่นมองเธอด้วยความแปลกใจ จำได้ว่าตอนนั้นพาเธอไปอยู่ที่บ้านแล้วนี่ ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้อีก?
