อันโหรวหัวเราะขึ้นมา “สองแก้ว”
จิ่งเป่ยเฉินหันไปมองเธอ ใบหน้าที่เย็นชาเผยรอยยิ้มออกมา สองแก้วในความหมายของเธอนั้นคือเธอและเขาคนละแก้วงั้นเหรอ?
“ฉันดื่มสองแก้ว นายตามสบาย” สายตาของเขานั้นคงไม่คิดว่าเธอจะสั่งให้เขาหรอกใช่ไหม?
หลงตัวเอง!
“โหรวโหรว ฉันไม่ดื่ม” ถ้าเธอไม่สั่งให้เขาก็ไม่ดื่ม
เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ก่อนจะหยิบตะเกียบไพ่สีดำขึ้นมาและเสียงดังของหมิ่นลี่ที่อยู่ตรงข้ามก็ดังขึ้นมาทันที
“ฉีเซิ่งเทียน นายไม่ได้บอกว่ายังมีแขกอีกคนเหรอ? ใครกัน! ทำไมฉันไม่เห็นเลย!” หมิ่นลี่มองไปที่ฉีเซิ่งเทียน ที่เขาพูดคงไม่ได้หมายถึงพี่เฉินกับพี่สะใภ้แน่ ๆ
ทันใดนั้นเสียงที่ดังลั่นของหมิ่นลี่ก็ทำให้อันโหรวอดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ เสียงของเขาทำให้เธอตกใจ เธอนั้นไม่เป็นอะไร เธอแค่กลัวว่าเขาจะทำให้ลูกในท้องของเธอนั้นตกใจไปด้วย
ตอนแรกสีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินก็เย็นชาอยู่แล้ว เมื่อหมิ่นลี่ตะโกนแบบนั้น ทั่วร่างกายของเขาก็เผยไอเย็นออกมาพลางเหลือบมองไปที่เขาด้วยดวงตาสีดำสนิท “เสียงดังอีกก็ออกไป!”
หมิ่นลี่ลดเสียงลงและยิ้มอย่างเขินอาย “พี่เฉิน นี่ก็เป็นเสียงปกติของฉันนะ”
