เหมือนว่านานแล้วที่ไม่ได้เจอเธอ เธอปรากฏตัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่ว่าสายตาของเธอนั้นดูจะกลับตัวช้าไป เธอดูน่าเกลียดชังขนาดนั้นเลยหรือไง?
จิ่งเป่ยเฉินคนสารเลว ถ้าเธอคิดอยากจะได้ เธอก็มาเอาไปเลย!
ทันใดนั้นประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออก เสียงที่อ่อนโยนตะโกนเข้ามา “พี่เขย…….”
อันหยาพั่นที่สวมชุดกระโปรงสีม่วงเปิดไหล่เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่ก็ต้องรู้สึกประหลาดใจเพราะภายในห้องโถงนั้นมีคนอยู่มากมาย โดยเฉพาะข้างจิ่งเป่ยเฉินที่มีอันโหรวอยู่
เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทำไมถึงไม่มีสัญญาณอะไรเลย?
จิ่งเป่ยเฉินให้เธอออกมากินข้าว เธอคิดว่าจะมีแค่พวกเขาสองคน!
ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเยอะมากมายขนาดนี้
และลูกพี่ลูกน้องก็อยู่ที่นี่ด้วย
“คุณอันมาแล้ว เชิญนั่ง!” ฉีเซิ่งเทียนตะโกนพลางหัวเราะก่อนคนแรก
อันหยาพั่นเดินเข้ามา เธอไม่อาจประมาทได้ ค่อย ๆ มองดูสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงค่อยพูด
หลินจือเซี๋ยวเหลือบมองฉีเซิ่งเทียนที่ดูใส่ใจแบบนั้น ภายในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ ไอ้พ่อพันธุ์ม้า!
“ผู้จัดการฉี เห็นน้องสาวคนสวยแล้วดูกระตือรือร้นขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
