“เธอก็ป้อนฉันสิ” มือของเขาเปรอะเปื้อนรอยเลือดที่ไหลซึมออกมา วันนี้เขาแทบจะใช้มือมากไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
“เรื่องพวกนี้นายให้คนใช้ทำก็ได้นี่ นายจงใจทำร้ายมือตัวเองใช่หรือเปล่า? แค่คิดอยากจะให้ฉันช่วยพันแผลให้ ให้ฉันคอยป้อน จิ่งเป่ยเฉิน ทำไมนายถึงได้ไร้เดียงสาขนาดนี้กันนะ?” ใบหน้าของเธอเย็นชา ตอนนี้อาหารที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่มีความอยากจะกินเลยสักนิด
ไร้เดียงสาอย่างนั้นเหรอ?
เขาเพียงแค่อยากให้เธอสนใจเขาให้มากขึ้นเท่านั้นเอง ถ้าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ในสายตาของเธอตอนนี้แทบไม่มีเขาอยู่อีกแล้ว
“เจ็บ” บิ๊กบอสพูดคำหนึ่งออกมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา
“เจ็บจนตายก็สมควรแล้ว” เธอก้มหน้าลง ก่อนจะเริ่มกินข้าว แต่ความรู้สึกแทบไม่รู้รสชาติ
มือที่ถือตะเกียบอยู่นั้นค่อย ๆ หยุดลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เย็นชาของเขาและพูดขึ้นว่า “ทำไมจงใจเก็บเด็กเอาไว้?”
“เพราะฉันใจกว้าง” แม้ความเป็นจริงเขาจะหึงจนแทบตาย อยากจะให้เด็กคนนี้หายไปจากโลกด้วยซ้ำไป
เพราะความใจกว้างของเขาอย่างนั้นเหรอ?
หรือว่าเพราะเขาเองก็มีลูกสาวที่เกิดจากการนอกใจ จึงปล่อยให้เธอคลอดลูกแบบนี้?
