วันนี้อันโหรวกินข้าวเร็วกว่าเดิมมาก เธอกินข้าวเสร็จก็หยิบกล่องยาที่อยู่ข้าง ๆ เตียงขึ้นมา ก่อนจะจับไปที่มือของเขาและฉีกผ้าพันแผลเก่าทิ้งทันที
เธอขยับอย่างอ่อนโยน ราวกับเป็นเหมือนสมบัติล้ำค่า
เธอสนใจมือของเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วตัวเขาล่ะ?
เธอไม่คิดจะสนใจมันหน่อยเลยหรือไง?
“โหรวโหรว ในห้องทำงานของฉันมีของบางอย่างหายไป เธอเห็นมันบ้างหรือเปล่า?” นานแล้วที่เขาไม่ได้เปิดลิ้นชักกลางเลย ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่มันหายไป
“ไม่รู้หรอก” เธอไม่เคยหยิบของที่อยู่ในห้องทำงานของเขาออกมาเลยสักชิ้น จะรู้ได้ไงว่าเขาทำอะไรหายหรือเปล่า
“มันหายไปเดือนกว่า ๆ แล้ว ช่วยฉันหาหน่อยสิ?” เขาไม่รู้เลยว่าของแบบนั้นจะรบกวนเธอมากเกินไปหรือเปล่า
ไม่ว่าเธอจะหยิบไปหรือไม่ แต่มองดูเธอแล้วท่าทางเหมือนไม่ได้พูดโกหกเลยสักนิดเดียว
เธอไม่ได้เอาไปจริง ๆ เหรอ?
“โหรวโหรว ของนั้นสำคัญมากเลยนะ” เขามองดูเธอที่กำลังพันแผลให้อย่างจริงจัง ใบหน้าของเขาเผยอารมณ์ที่เย็นชาออกมาเล็กน้อย ตั้งแต่ตอนไหนกันที่เธอเอาคนของเขาไปไว้ในหัวใจ แถมยังสำคัญกว่าความรู้สึกอีก?
