อันโหรวจูงหน่วนหน่วนและหยางหยางเดินผ่านตัวเขาออกไป
หน่วนหน่วนสงสารพ่อจ๋าเลยหันมามองเขา “พ่อจ๋าไปกันเถอะค่ะ!”
ตามที่คาดไว้ ลูกสาวตัวน้อยของเขานั้นใส่ใจเขา เมื่อเห็นสามคนแม่ลูกเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก เขาจึงเดินตามพวกเขาลงไปที่ชั้นล่าง
กับข้าววันนี้ถึงแม้จะจืดชืดแต่ว่ามีเนื้อมากมาย อันโหรวมองไปที่อาหารบนโต๊ะ ทันใดนั้นก็เริ่มรู้สึกอยากอาเจียนออกมา
นี่เธอมีผลข้างเคียงจากการทำแท้งหรือเปล่า?
“แม่จ๋าไม่สบายเหรอ?” หน่วนหน่วนมองสีหน้าของเธอ เหมือนว่าแม่จ๋าจะไม่สบาย
หยางหยางมองดูเธออย่างห่วงใยเช่นกัน แม่จ๋าดูเหมือนอยากจะอาเจียน
จิ่งเป่ยเฉินรีบลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าของเธอทันที ดวงตาที่เย็นชาของเขามองไปที่อาหารบนโต๊ะ ก่อนจะคิดว่าคนท้องกินอะไรได้บ้าง และมีอะไรบ้างที่กินไม่ได้
โหรวโหรวมีอะไรที่ไม่อยากกิน ได้ยินมาว่าคนกำลังท้องนั้นอยากกินไม่เหมือนกัน การรับรสก็ต่างกัน เธอไม่ชอบดมกลิ่นควันบุหรี่
“โหรวโหรว” เขาย่อตัวลงและลูบไปที่ด้านหลังของเธอ ดวงตาสีดำอันเยือกเย็นของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “อาเจียนออกมา!”
“อ้วก…..”
อันโหรวมีเพียงความคิดเดียวในใจตอนนี้คือนายบอกให้ฉันอาเจียน
