หลังจากนั้นเธอก็อาเจียนออกมาจริง ๆ
แต่ว่าทำไมเธอถึงอาเจียนออกมาได้?
“แม่จ๋า!” หยางหยางและหน่วนหน่วนลุกขึ้นมาพลางเอ่ยเรียก เมื่อทั้งสองคนเห็นเธออาเจียนแบบนั้น ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นมามองดูเธอ
“อ้วก………”
เธอรู้สึกอึดอัดทั้งที่ยังไม่ได้กินอะไรเลย! ทำไมถึงแย่แบบนี้?
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันรู้สึกไม่สบาย” เธอพิงไปที่ตัวของเขาโดยไม่รู้ตัว ทั้ง ๆ ที่เกลียดเขาอย่างมาก แต่ว่าตอนนี้เธอสามารถพึ่งพิงได้คนเดียวก็คือเขา
“หยางหยาง หน่วนหน่วน ลูก ๆ กินข้าวไปก่อนนะ พ่อจ๋าจะพาแม่จ๋ากลับขึ้นไปบนห้อง” เขาอุ้มอันโหรวที่ยังหอบอยู่เดินขึ้นไปชั้นบนทันที “ตามหมอเร็ว!”
“แม่จ๋า!” หยางหยางกับหน่วนหน่วนจะกินข้าวอย่างสบายใจได้ยังไง จึงเดินตามหลังเขาขึ้นไปชั้นบนด้วย
อันโหรวเอนตัวนอนลงบนเตียงด้วยใบหน้าที่ขาวซีดโดยไม่มีอะไรตกถึงท้อง เธอเหนื่อยหอบอย่างทรมาน แต่ว่าหลังจากที่ออกมาจากโต๊ะอาหารก็เริ่มดีขึ้น
เธอหวนกลับไปคิดถึงกลิ่นอาหารบนโต๊ะ นั่นกลิ่นอะไร?
เหมือนว่าจะเป็นหมูผัดขึ้นฉ่าย ตอนที่เธอท้องหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ไม่รู้สึกอยากกิน แล้วตอนนี้?
แม้กระทั่งลูกที่ไม่อยู่ในท้องแล้ว ผลกระทบต่อการท้องก็ยังคงอยู่งั้นเหรอ?
