เธอมองไปที่สีหน้าที่สงบของผู้ชายด้านข้าง มือของเขาพันผ้าพันแผลอยู่ พอใช้แรงอุ้มเธอขึ้นมาเมื่อครู่ตอนนี้ผ้าพันแผลสีขาวจึงมีเลือดไหลซึมออกมา
“มือของนาย…..” ไม่นึกเลยว่าเธอยังจะเป็นห่วงเขา
“เธอเป็นยังไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?” เขาไม่ได้เจ็บที่มือ แต่เป็นที่หัวใจ เจ็บอย่างมาก
“ไม่อาเจียนแล้ว ไม่ต้องเรียกหมอ” เธอส่ายหน้า แต่ว่าไม่ได้กินอะไรเลยจึงรู้สึกหิวมาก
หยางหยางกับหน่วนหน่วนเดินเข้ามาในห้อง ทั้งสองคนมองเธออย่างเป็นห่วง หน่วนหน่วนปีนขึ้นมาบนเตียง
เธอนอนลงข้าง ๆ ตัวแม่จ๋า มือเล็ก ๆ ลูบไปที่หน้าท้องของเธอ “แม่จ๋า สีหน้าของแม่ดูไม่ดีเลย”
“แม่จ๋าไม่เป็นอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เธอเพียงแค่เหนื่อยหอบเท่านั้น ไม่ได้รุนแรงเสียหน่อย
อีกไม่นานหมอก็จะมาแล้ว ใบหน้าที่สงบของจิ่งเป่ยเฉินนั้นขยับเล็กน้อย เขาไม่ต้องการบอกเธอเรื่องที่ไม่ได้ทำแท้ง แต่ดูอาการที่เหนื่อยหอบและอาเจียนของเธอแล้ว ไม่มีทางที่เธอจะไม่สงสัย
ไม่ช้าก็เร็วคงต้องรู้เข้าสักวัน เขาจะปิดบังเธอไปได้อีกนานแค่ไหน!
