อันโหรวไม่คิดอยากตรวจสอบ แต่ว่าเธอรู้สึกสงสัยอยู่ภายในใจ เมื่อมองสีหน้าของจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าที่เย็นชาของเขาดูสงบมาก ไม่มีอะไรแตกต่าง แต่ว่าใบหน้าที่สงบแบบนี้ไม่เหมือนตอนที่หมอเข้ามาแล้ว
“คุณนาย ร่างกายแข็งแรงดีครับ อาการแพ้ท้องเป็นเรื่องปกติในช่วงแรกของการตั้งครรภ์” หมอพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม “คุณนายได้กลิ่นอะไรแล้วรู้สึกไม่ดีบ้าง? หลังจากนี้ก็ไม่ต้องกินมัน ถ้าหากว่าอาเจียนออกมาหนักมากก็สามารถจ่ายยาให้กินได้นิดหน่อย ซึ่งยามีพิษสามส่วน[1] แต่ทางที่ดีก็ไม่ควรกินนะ”
หมอยังคงพูดต่อ แต่สายตาของอันโหรวกลับจ้องไปที่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างเตียง ทั้ง ๆ ที่เธอเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่?
เธอบอกแล้วว่านั่นไม่ใช่ลูกของเขา ไม่นึกเลยว่าเขาจะเก็บเด็กเอาไว้!
“คุณหมอ คุณช่วยทำแผลให้เขาใหม่ด้วย” ตอนนี้เธอไม่อยากจะสนใจเขาแล้ว ไม่คิดว่าจะโกหกเธอ!
“ครับ!” หมอมองไปยังมือที่เลือดออกของจิ่งเป่ยเฉิน สีหน้าของคุณชายนั้นเย็นชามาก เขาไม่แม้แต่จะกล้า!
“ออกไป!” จิ่งเป่ยเฉินพูดออกมาอย่างเย็นชา
