จิ่งเป่ยเฉินหยิบแก้วนมขึ้นมาดื่มอย่างเงียบ ๆ อันโหรวเหลือบมองเขา บางครั้งคำพูดของภรรยาเขาก็ต้องฟังบ้าง เธอที่อยากจะมีความสุขกับการหย่าร้างที่ไม่มีอยู่จริงมันไร้สาระส สิ้นดี
กินอาหารเช้าจนหมด บิ๊กบอสก็ดื่มด่ำกับโทสต์ขนมปังที่อันโหรวหั่นให้ ทำให้เขานั้นเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเผยรอยยิ้ม
เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย อันโหรวก็คิดว่าจะนอนเอาแรงสักหน่อย แต่จิ่งเป่ยเฉินยังคงอยู่ภายในห้องและมองดูเธอว่าจะทำอะไร เขาก็ทำเป็นเพื่อนเธอด้วย
“นายไม่ไปบริษัท?” เธอเอนตัวลง
“มือบาดเจ็บ” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาพลางมองดูเธอถอดรองเท้าแตะออกและขึ้นไปนอนบนเตียง
“นายใช้ตราประทับของนายก็ได้ไม่ใช่เหรอ?” ของแบบนั้นก็มีผลลัพธ์แทนการเซ็นชื่อของเขาได้
เธอสามารถใช้อันนั้นในการหย่าได้ไหมนะ?
“โหรวโหรวรู้ใจฉันจริง ๆ” แต่ว่าตอนนี้เขาไม่อยากเข้าบริษัท เขาอยากจะอยู่กับเธอ
“นายคิดมากเกินไปแล้ว ฉันไม่รู้ใจนายหรอก ไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด ถ้าหากว่าฉันรู้ใจนายจริง ๆ ตอนนี้พวกเราคงไม่เป็นแบบนี้” พวกเขาคงจะไม่มีวันแต่งงานกัน
และเธอคงไม่รักเขาจนมาลงเอยในฉากแบบนี้
