“อืม ถ้าหากเธอเข้าใจฉันมากพอ ความรักวัยเด็กนั้นก็คงไม่เกิดขึ้นกับโอวหยางลี่หรอก!” ความรักวัยเด็กของเธอก็จะกลายเป็นเขา
อันโหรวเงียบ เขาคิดอะไรอยู่? เรื่องผ่านมานานแล้วเขายังจำได้อีก
“ฉันจะนอนเอาแรง นายตามสบาย” เธอไม่สนใจเขาแล้ว เขาคิดจะทำอะไรก็ไปทำเถอะ!
อันโหรวหลับตาลงอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินนั่งลงข้างเตียงเพื่อดูเธอนอนอย่างเงียบ ๆ ความสุขที่เรียบง่ายแบบนี้เป็นเรื่องที่ทำให้หัวใจเขานั้นมีความสุขที่สุด
เขาแค่เฝ้าคอยเธอแบบนี้ไปตลอด รอแบบนี้ก็พอ
อันโหรวฝัน ภายในฝันนั้นมีงูกำลังรัดตัวเธอ รัดตัวเธอโดยไม่ปล่อยจนเธอนั้นแทบจะหายใจไม่ออก
เธอสะดุ้งขึ้นอย่างแรง ปรากฏภาพเด็กน้อยที่น่ารักอยู่ตรงหน้าเธอ ผมสีทองและตัวนุ่ม ๆ
“หน่วนหน่วน!”
เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!
“แม่จ๋าตื่นแล้วเหรอ?” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นมองเธอพร้อมกะพริบตากลมโต “แม่จ๋า หนูคิดถึงแม่! แม่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
“แม่จ๋าไม่ได้เป็นอะไร หนูมาได้ยังไง? พี่ชายอยู่ไหน?” ภายในห้องนั้นมีเพียงเขาสองคน แล้วคนอื่นอยู่ไหน?
