“หยางหยาง!” เธอดีใจที่ได้เห็นหยางหยาง เรื่องที่ทำให้เธอดีใจก็คือได้เห็นหน้าหยางหยางและหน่วนหน่วน
“แม่จ๋า” หยางหยางเดินเข้ามาตรงข้างเตียง “ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“เปล่า แม่จ๋าสบายดี” เห็นพวกเขาแล้วอาการไม่สบายก็หายเป็นปลิดทิ้ง
บิ๊กบอสเดินมาจากด้านหลัง กลายเป็นคนที่ถูกทอดทิ้งเพียงลำพัง
ขณะที่สามคนแม่ลูกพูดคุยกัน เขากลับเหมือนกับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
ใบหน้าของเขาเย็นชาขึ้นมาทันที ทั่วทั้งร่างกายแผ่กระจายไปด้วยไอเย็น
อันโหรวมองเขา อย่าทำตัวน่ากลัวแบบนั้นตอนอยู่ต่อหน้าเด็ก ๆ ได้ไหม จริง ๆ เลย!
บิ๊กบอสถูกภรรยาของเขาจ้องมองมาแบบนั้น ความโกรธภายในร่างกายก็ค่อย ๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“หิวแล้วหรือยัง? ตอนกลางวันอยากกินอะไร?” เธอนอนหลับไปจนถึงเที่ยง เขาได้แต่โทษตัวเองอยู่ในใจ เมื่อคืนทำไมต้องโยนเธอ!
“ไม่ใช่ว่านายเตรียมสูตรอาหารให้ฉันแล้วเหรอ?” อันโหรวถามขึ้นมาอย่างเรียบเฉย
หลังจากที่เธอกลับมาจากโรงพยาบาล อาหารทุกมื้อของเธอก็ถูกกำหนดมไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?
อาหารจืดชืดไปหมด แต่ว่าก็ดีต่อร่างกายมาก
เธอชินแล้วกับอาหารเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ไม่มีอะไรที่ไม่ชิน
