ใบหน้าที่เคร่งขรึมของจิ่งเป่ยเฉินขยับเล็กน้อย เธอโทษเขา เธอกำลังท้องอยู่
“แม่จ๋าลุกได้แล้ว พ่อจ๋าเตรียมอาหารเอาไว้แล้ว!” ตอนนี้สายมากแล้วควรจะไปกินข้าวกัน
เมื่อได้ยินหน่วนหน่วนพูด ใบหน้าที่เฉยเมยของอันโหรวก็ยิ้มแย้มขึ้นมา ตอนนี้มองแค่หน่วนหน่วนกับหยางหยางก็ทำให้เธอสามารถยิ้มได้แล้ว
ถ้าหากไม่สามารถหย่ากับจิ่งเป่ยเฉินได้ชั่วคราว ฉีหย่วนหยางก็ทำถูกแล้ว เธอคิดถึงหยางหยางกับหน่วนหน่วนมาก ไม่อย่างนั้นตอนแรกคงไม่ดิ้นรนหาทางพาหน่วนหน่วนกับหยางหยางไปจากจิ งเป่ยเฉิน แต่ว่าเพิ่งพาไปได้ไม่นานเธอก็ต้องมาอยู่เคียงข้างจิ่งเป่ยเฉินแบบนี้
เขาเก่งมากในการจับจุดอ่อนของเธอได้ รู้ว่าเธอกำลังตามหาแม่อยู่
