เมื่อคิดว่าเขาทำกับเธอดีมาก และตัวเองก็คิดจะไปอยู่แล้ว เพราะงั้นนี่จะถือเป็นการดูแลเขาเป็นครั้งสุดท้าย เห็นแก่หน้าของหยางหยางกับหน่วนหน่วนหรอกนะ เพราะถึงยังไงเขาก็เ เป็นพ่อของพวกเด็ก ๆ
“นายปล่อยฉัน เดี๋ยวฉันจะไปหยิบอุปกรณ์มาให้”
“ไปด้วยกัน” เขาไม่คิดอยากปล่อยเธอไปเลยสักนิด กังวลว่าถ้าเกิดปล่อยไปแล้ว เธอจะหายไปจากเขาอีก
ภายในห้อง อันโหรวเดินไปทั่วทุกที่ ตัวเขาเองก็ยังคงเดินตามไปเช่นกัน ทั้งยังเกาะตัวเธอเอาไว้ตลอด
จิ่งเป่ยเฉินนั่งที่ขอบเตียง ส่วนอันโหรวก็นั่งข้าง ๆ เขา ดึงมือของเขาออกมา จากนั้นก็ล้างแผลด้วยแอลกอฮอล์ จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ส่งเสียงร้องเจ็บปวดใด ๆ ทั้งสิ้น แต่แอลกอฮอล์ น่าจะทำให้จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นแน่ ๆ
ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่ตัวเธอโดยไม่ละสายตาไปไหน
เลือดที่ไหลอยู่ในมือตอนนี้ถูกล้างออกหมดแล้ว เธอมองดูแผลข้างใน ดูท่าคงจำเป็นต้องใช้แว่นขยายเพื่อดูว่ามีเศษแก้วอะไรหลงเหลืออยู่ในแผลของเขาหรือเปล่า
