จิ่งเป่ยเฉินมองดูเธอกินอย่างเพลิดเพลิน ท้องของเขาเองก็เริ่มรู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน
มือถูกพันแผลเอาไว้ บนโต๊ะก็ไม่มีส่วนของเขาเลยสักนิดเดียว ไม่มีแม้แต่ตะเกียบให้เขาด้วย มีแต่ของเธอที่กำลังกินอยู่ แถมตอนนี้เขายังรู้สึกว่ามันน่าอร่อยมากอีกด้วย
เขาคิดอยากจะกินจริง ๆ แล้ว
อันโหรวไม่ตั้งใจจะกินต่อหน้าเขา แต่มันไม่มีทางเลือกอื่นเลย
และเธอไม่คิดจะป้อนเขาด้วย ทางที่ดีกระตุ้นให้เขาอยากกินเองน่าจะดีที่สุด
สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ตัวเธอจนเริ่มรู้สึกร้อนรนมากขึ้น ในที่สุดเธอก็หันสายตามองไปที่เขาและพูดขึ้นว่า “ถ้าคิดอยากกินก็ลงไปบอกพ่อบ้านให้เขาทำซะสิ พวกเขากำลัง รออยู่”
เธอพูดความจริง พ่อบ้านกำลังรอเขาอยู่จริง ๆ
“ฉันคิดอยากให้เธอป้อนฉันหน่อย” หรือว่าพ่อบ้านต้องมาป้อนเขาอย่างนั้นเหรอ?
“มือข้างซ้ายของนายก็กินได้” เธอก้มหน้าก้มตากินต่อ กินอาหารด้วยท่าทางที่เอร็ดอร่อยอยู่คนเดียว
เพราะเธอนั้นหิวมากจริง ๆ
