เธอเก็บของออกไป ยังไม่ทันได้กลับมาที่ห้อง จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ประตู เมื่อครู่นี้เขาโยนเอกสารหย่าออกไปจนหมด
เธอพิมพ์ออกมาไม่กี่ชุด ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่เธอหยิบออกมาหนึ่งชุด หลังจากนี้เมื่อไหร่ที่พบหน้ากันคงไม่ใช่จะหยิบเอกสารหย่ามาให้เขาเซ็นทุกครั้งหรอกนะ
เมื่อมองดูเธอยังไม่กลับมาเสียที เขาก็เลยลุกขึ้น บาดเจ็บก็บาดเจ็บที่มือ ไม่ได้อ่อนแออะไรมาก แค่มีเลือดไหลออกมามากไปหน่อยก็เท่านั้น อย่างน้อยก็ไม่ได้ถือว่าอันตรายร้ายแ แรงอะไร
ทันทีที่เขาเดินไปตรงหน้าประตูก็เห็นอาหารร้อน ๆ เดือด ๆ อยู่ในมือของเธอ เธอเหลือบสายตามองไปที่เขา ก่อนจะเดินผ่านเขาไปและวางอาหารลงบนโต๊ะ
เขาเดินกลับมานั่งที่เดิม ในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย โหรวโหรวยังคงรักและเป็นห่วงเขาอยู่ ถึงกับเอาอาหารเย็นมาให้เขาด้วยแบบนี้
อันโหรวยกชามใบเล็ก ๆ ขึ้นมา ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาและลงมือกินอาหารตรงหน้าจิ่งเป่ยเฉิน ตัวเธอยกมาเพื่อกินด้วยตัวเอง?
ไม่ได้เหลียวสายตามองมาที่เขาเลยสักนิด
ทำไมมันแตกต่างจากที่คิดเอาไว้ขนาดนี้?
