“ประธานฉี พรุ่งนี้ผมจะรอคุณที่บริษัท!” โอวหยางลี่ลดท่าทางของเขาลง เพียงหวังว่าฉีหย่วนหยางจะให้โอกาสกับเขา
“ประธานโอวหยางลี่ที่เพิ่งตบหน้าของตัวเองไปเมื่อครู่นี้ผมได้คิดพิจารณาดูแล้วว่ายังไม่ค่อยน่าสนใจ เพราะงั้นประธานโอวหยางลี่ไปหาคนที่น่าสนใจดีกว่า!” ฉีหย่วนหยางเพิกเฉยต ต่อดวงตาที่กระหายเลือดของโอวหยางลี่ ก่อนจะวางแก้วไวน์ในมือลง “โหรวโหรว พวกเราไปกันเถอะ”
หาจิ่งเป่ยเฉินไม่เจอ อันโหรวเองก็เริ่มเหนื่อย เธอจึงก้าวฝีเท้าเล็ก ๆ โดยไม่สนสายตาประหลาดใจของทุกคน ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก
จู่ ๆ ด้านหลังของเธอก็ได้ยินเสียงของจิ่งเป่ยเฉินดังขึ้นมา เธอยืนอยู่ข้างฉีหย่วนหยาง สีหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มปรากฏอยู่เหมือนกับว่าไม่ได้ยินเสียงของจิ่งเป่ยเฉิน
เพราะการปรากฏตัวของจิ่งเป่ยเฉินในห้องโถงอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกอย่างเริ่มคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขามองดูราวกับเป็นเกมที่พวกเขากำลังเล่นกัน เมื่อครู่คิดว่าอันโหรวหนีง งานแต่งไป จิ่งเป่ยเฉินเลยไม่ต้องการเธอแล้ว
