“ไม่พอใจ เสียงยังดังไม่พอ แล้วก็ตบไม่ถูกตำแหน่ง ครั้งหน้าลองตบไปที่โหนกแก้มดู” เธอที่ไม่ชอบเขาอยู่แล้ว คืนนี้เธอมาหาจิ่งเป่ยเฉินแต่กลับถูกเขารั้งเอาไว้ หัวใจของเธอนั้ นกระวนกระวายจริง ๆ
เพราะหัวใจของเธอตอนนี้ล้วนจับจ้องไปที่ด้านหน้า แต่กลับถูกคนอื่นมาขวางก็ย่อมต้องเจอแบบนี้!
“อันโหรว เธอ……” โอวหยางลี่มองเธอด้วยความโกรธ ใบหน้าที่สง่างาม ริมฝีปากสีชมพูที่เอ่ยปากออกมาทำให้เขานั้นรู้สึกไม่อยากจะฟัง
“ใจดำอำมหิต!” เขาพูดพลางกัดริมฝีปาก
“นี่มันแย่ไม่เท่าประธานโอวหยางลี่หรอก!” ความดุร้ายของเขานั้นรุนแรงกว่าเธอมาก
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เสียงดังกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้แรงอย่างมาก ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแดงก่ำจนเห็นเป็นรอยฝ่ามือของตัวเองอย่างชัดเจน
“พอใจแล้ว?” เขาทำในสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไป
“ก็เกือบจะ กระดูกของประธานโอวหยางช่างน่าทึ่งจริง ๆ” เธอหัวเราะตอบ ที่นี่ไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ่งเป่ยเฉิน เธอจึงอยากจะออกไปจากที่นี่แล้ว
โชคดีที่ฉีหย่วนหยางอยู่ที่นี่ เธอจึงสามารถไปหาหน่วนหน่วนและหยางหยางได้ตลอด เธอคิดถึงพวกเขาแล้ว!
