จิ่งเป่ยเฉินนั้นเก่งเรื่องการหลอกให้ความหวังคน ทำให้ความปรารถนาที่จะอยู่รอดต่อไปในโลกนี้นั้นค่อย ๆ ดับลง เฝ้าดูเขาพังพินาศทีละนิด ไม่ใช่ให้ความสุขกับเขาอีกครั้ง
เหมือนที่จิ่งเป่ยเฉินคิดอยากจะทำลายโอวหยางกรุ๊ปจนกระทั่งสูญเสียเมือง A วิธีการของเขานั้นมีมากเกินไป
อันโหรวมองโอวหยางลี่ที่อยู่ตรงข้าม ถ้าหากว่าเขายอมตบหน้าตัวเองเพื่อจะได้ร่วมมือกัน ในสายตาของเธอนั้นคงไม่เหลือแม้แต่ความเคารพเขาอีกต่อไป
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เสียงตบหน้าดังขึ้นสามครั้งในห้องโถงที่เงียบสงัด โอวหยางลี่ยังคงใช้มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บตบหน้าตัวเองอย่างดุเดือด
เหมือนว่าเขาไม่มีความรู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะก้มมองอันโหรว “โหรวโหรว เธอพอใจแล้วหรือยัง?”
ฉีหย่วนหยางมองไปยังใบหน้าที่แดงของเขาราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นไม่ได้เป็นมนุษย์ที่มีชีวิตคนหนึ่ง แต่เป็นคนที่ตายไปแล้ว
เขากัดปากอย่างเย็นชาและดื่มไวน์ต่อ โหรวโหรวไม่พูด เขาเองก็ไม่เอ่ยปากก่อน
ครั้งนี้เพื่อเธอ…