ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่ ยังไงเขาก็ต้องออกมาอยู่ดี
โอวหยางลี่ตามตัวเธอตลอดเวลา ที่งานเลี้ยงตอนนี้เริ่มมีเสียงพูดคุยกันดังมากขึ้นเรื่อย ๆ ดูเหมือนทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่ตัวเธอ
อันที่จริงเธอไม่คิดอยากจะสนใจเลยสักนิดเดียว เพียงแค่ต้องการที่นั่งเท่านั้น เมื่อหาได้แล้ว โอวหยางลี่ก็รีบเดินตรงไปที่ตรงข้ามเธอ เธอหรี่ตาลงมองเขา ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นายช่วยหายไปจากหน้าฉันสักทีจะได้ไหม?”
เธอไม่คิดอยากจะเห็นหน้าเขาเลยจริง ๆ
“โหรวโหรว เธอดูเหมือนจะไม่สบายเลยนะ ไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการก่อนไหม!” ใบหน้าของเธอที่ไร้เครื่องสำอางปกปิด ถ้าหากมีพวกลิปสติกมาทาเบา ๆ หรือไม่ก็ลงบลัชออนบาง ๆ ใบหน น้าของเธอน่าจะดูดีไม่ใช่น้อย
“ถ้าคิดจะสนใจนัก นายควรออกไปจากหน้าฉันได้แล้ว ฉันจะรู้สึกสบายขึ้นมาทันที ฉันเห็นหน้านายจนเบื่อแล้ว!” ตั้งแต่ตอนเย็นเธอแทบไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้เริ่มรู้สึกหิวขึ้น มานิดหน่อยแล้ว
