เธอไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิดเดียว ถึงแม้จะหาตัวจิ่งเป่ยเฉินไม่เจอ แต่เธอกลับเจอตัวของโอวหยางลี่เป็นครั้งแรกเสียได้
ทำไมเขาถึงออกมาเร็วแบบนี้?
ไม่ถูกสิ ทำไมเขาถึงออกมาได้กัน?
เมื่อเห็นเขาโกนหัวไปแบบนั้น พร้อมกับถือแก้วไวน์ไว้ในมือ เธอมองดูเขาพูดคุยกับผู้คน รู้สึกกระแหนะกระแหนชอบกล ก่อนจะหันตัวและคิดจะเดินไปอีกทาง
ตั้งแต่ตอนไหนกันที่ประธานกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปต้องก้มหัวให้คนอื่นแบบนี้ ดูเหมือนว่ากลุ่มโอวหยางกรุ๊ปจะล้มละลายแล้วจริง ๆ สินะ！
“โหรวโหรว!”
เธอที่เพิ่งเดินออกไปได้สองก้าวก็ได้ยินเสียงของเขาดังขึ้นมาที่ด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงของเขา เธอก็รู้สึกขยะแขยงชอบกล!
ฝีเท้าของเขาก้าวไม่หยุด ก่อนจะเดินตรงไปที่ด้านหน้าเธอ พร้อมกับหยิบแก้วไวน์จากมือของบริกรมาด้วย ดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้าอย่างเห็นได้ชัด
สรุปแล้วจิ่งเป่ยเฉินไปอยู่ที่ไหนกันแน่?
“โหรวโหรว เธออย่าเพิ่งไป!”
เพราะเสียงของโอวหยางลี่ดังมาก ผู้คนมากมายต่างก็สังเกตเห็นตัวเธอ โอวหยางลี่ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มันเลยทำให้เธอต้องหยุดเดิน เมื่อครู่นี้เกือบจะชนตัวเขาแล้วด้วย
