ตอนที่ 395 ภาพวาด
“โอวหยางลี่!”
“อันโหรว เธอ……” จิ่งเป่ยเฉินมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เขารู้สึกราวกับหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ หลังจากนั้นก็เหมือนมีคนเอามีดแกะสลักค่อย ๆ ทิ่มแทงเข้ากระดูกอย่างลึกและแรง ง
ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็ปล่อยตัวเธอ ก่อนจะมองด้วยความโกรธแค้นและเยือกเย็นราวกับพาเธอเข้าไปอยู่ท่ามกลางธารน้ำแข็ง
เขาเดินออกไปแล้ว แต่ว่ายังมีรอยคราบเลือดของเขาบนริมฝีปาก
เธอเอื้อมมือขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วของเธอเปื้อนเลือดเล็กน้อย ตอนที่เขาเพิ่งได้สติและเดินออกไปเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
เขาโกรธอย่างมาก ดังนั้นควรจะตอบรับคำขอที่ให้เธอหนีไปสิ!
เธอค่อย ๆ ลุกออกจากเตียง วันนี้เธอได้อยู่นอนเป็นเพื่อนเขาแล้ว จึงคิดอยากจะออกไปแล้วจริง ๆ
เมื่อเธอเดินมาที่หน้าประตูก็เห็นบอดี้การ์ดรูปร่างสูงใหญ่ดั่งภูเขาทั้งสองคนเฝ้าอยู่ โชคดีที่เธอไม่ได้ถูกจำกัดพื้นที่ แต่เธอยังไม่ทันเดินไปถึงบันไดก็ได้ยินเสียงรถขับอ ออกไป
จิ่งเป่ยเฉินออกไปแล้ว!
