หมอเดินตามหลังพวกเขาและพูดขึ้นมาเบา ๆ “คุณชาย คุณนายไม่ได้หลับตั้งแต่เมื่อคืนเพราะคอยดูแลคุณชายอยู่ตลอด ทุก ๆ ครึ่งชั่วโมงจะคอยวัดไข้คุณ เป็นคุณนายที่วัดไข้ด้วยตัวเอง นะครับ”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก มันมืดมนลงกว่าตอนแรกที่เดินเข้ามาในบ้านเสียอีก
เขาวางตัวเธอลงนอนบนเตียงและห่มผ้าห่มให้ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงสักพักและออกไปอย่างไม่เต็มใจ
ทันทีที่ออกมาจากห้องก็หันไปมองหมอและพูดอย่างเย็นชาว่า “รักษาคนไข้คือหน้าที่ของคุณหรือว่าเธอ? เธอกำลังท้องอยู่ต้องพักผ่อนมาก ๆ แค่นี้ยังต้องให้บอกอีกงั้นเหรอ! ออก ไป!”
“ครับคุณชาย!” หมออึกอัก ไม่กล้าพูด เขาเพียงแค่ต้องการให้พวกเขาคืนดีกันเท่านั้น ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้
เมื่อหมอเดินออกไปแล้ว จิ่งเป่ยเฉินก็หันกลับไปที่ประตูห้อง ก่อนจะลังเลเล็กน้อยและเดินออกไป
ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้าเขา หากตื่นมาเจอหน้าเขาอาจจะแย่กว่าเดิม
