“นายพูดไร้สาระมากไปจริง ๆ” เขาหันมาพูดอย่างเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองเขาก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้
“ผมไม่ได้พูดไร้สาระ ไม่สิ สิ่งที่พูดไม่ใช่เรื่องไร้สาระ” เขาจะพูดเรื่องไร้สาระได้ยังไง! มีแต่ประโยคดี ๆ ทั้งนั้น
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้มองเขาก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟบนโต๊ะขึ้นมา “งานที่ให้ทำเป็นไงบ้าง?”
“สบายอยู่แล้ว!” เรื่องงานสบายมาก แต่ว่าเรื่องส่วนตัว “พี่เฉิน พี่สะใภ้ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินจับถ้วยกาแฟแน่นทันที ดวงตาของเขามืดมัว และยังคงค้างท่านั้นไว้โดยที่ถ้วยไม่แตะถึงปาก “ไม่เป็นไร”
เธอสบายดี แต่ว่าเขาแทบจะไม่ไหวแล้ว
“หยางหยางกับหน่วนหน่วนล่ะ?”
“ไม่รู้”
“ไม่รู้? พี่เฉิน เกิดเรื่องอะไรขึ้น? พี่สะใภ้ไม่ได้พาพวกเขามาด้วยเหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนจ้องเขาตาโต พวกเขาไม่ได้รับโทรศัพท์การเรียกค่าไถ่ตัวประกัน พวกเขาสรุปว่าเป็นพี่สะใภ้ที พาพวกเขาหนีไป
ถ้าหากไม่ได้อยู่กับพี่สะใภ้ คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหยางหยางและหน่วนหน่วนใช่ไหม!
