เมื่อหมอเข้ามา จิ่งเป่ยเฉินก็ยืนอยู่ข้างเตียงพลางมองดูตัวเธอ เธอถูกตรวจวัดอุณหภูมิร่างกาย เธอเงียบตลอด ไม่พูดไม่จา เงียบเหมือนกับเป็นตุ๊กตาตัวน้อยที่นั่งนิ่ง ๆ
“หมอมีเครื่องวัดอุณหภูมิไหม?” เธอถามด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ที่สงสัย
“มีครับ!”
อันโหรวค่อย ๆ เลื่อนสายตาของเธอมองไปทางจิ่งเป่ยเฉิน “ช่วยตรวจเขาหน่อยสิ”
หมอถือเครื่องวัดอุณหภูมิไว้ในมือ ไม่กล้าสบตาดวงตาที่ดูดุร้ายของจิ่งเป่ยเฉินเท่าไร ถ้าหากเขายินดีให้ตรวจวัดอุณหภูมิแบบนี้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีไป
แต่ถ้าบิ๊กบอสคนนี้ไม่เต็มใจขึ้นมาละก็
“เธอยอมรับสินะว่าเธอก็เป็นห่วงฉัน?” จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้มองแม้แต่หมอ แต่กลับก้มหน้ามองไปที่ตัวเธอ
“นี่มันใช่เวลางั้นเหรอ สมเหตุสมผลบ้างไหมที่จะพูดแบบนี้? นายอยากจะถูกเผาจนกลายเป็นคนโง่หรือไง? หลังจากนั้นก็ดีจะได้ไม่ต้องมาเห็นฉันอีก นายเองก็จะจำหยางหยางกับหน่วนหน่ว วนไม่ได้ ป่วยตัวร้อนและโดนเผาตายไปเลย จากนี้จะได้ไม่ต้องเห็นพวกเราอีก ไม่ต้องมาคิดอยู่กับฉันและลูก ๆ ของฉันอีกเลยยิ่งดี! ” เธอเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา ใบหน้าของเธอน นั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง
