“เข้ามา!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
ที่ด้านนอกหมอและพยาบาลต่างก็เดินเข้ามาทันที อันโหรวได้ยินเสียงฝีเท้า ตัวของเธอสั่นเล็กน้อย ถ้าเด็กหายไปแล้วละก็ นั่นเป็นเพราะพ่อของตัวเองที่ลงมือฆ่า
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนายจริง ๆ” เธอพยายามสะบัดมือที่ถูกเขาจับ เมื่อรู้ว่ามันผ่อนคลายลง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่นานก็สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ เพื่อรอขั้นตอนถูกวางยาสลบทำให้หลับ
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ใบหน้าขาว ๆ ของเธอ ก่อนจะรู้สึกปวดหัวมากขึ้น
เขามีไข้มาแล้วหลายวัน ตอนนี้จึงเริ่มรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย บางครั้งในช่วงเวลาหนึ่งก็รู้สึกปวดหัวเป็นระยะ ๆ
ก่อนหน้านั้นที่จะจับตัวเธอได้ ช่วงเวลาที่คิดอยากจะโยนเธอลงไปที่เตียง จู่ ๆ เขาก็ปวดหัวขึ้นมาทันที เมื่อสติของเขากำลังจะหายไปก็รีบพยายามปลุกตัวเองให้มีสติอยู่ตลอดเวลา
เพราะคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาในตอนนั้นคือโหรวโหรว ถ้าเกิดเขาเป็นอะไรไป อาจจะทำให้เธอบาดเจ็บได้!
เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอบาดเจ็บแน่
อันโหรวคิดว่าตัวเธอนั้นควรจะพูดความจริงดีไหม บอกเขาว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา เป็นลูกของเขาจริง ๆ
