แต่หัวใจของเธอก็ไม่คิดอยากจะพัวพันกับเขาอีกแล้ว
“ถ้าหากลูกของฉันไม่อยู่แล้ว จิ่งเป่ยเฉิน นายจะปล่อยฉันไปไหม?” เธอคิดจะจากไป พร้อมกับพาหยางหยางและหน่วนหน่วนไปด้วย กลับไปใช้ชีวิตของพวกเธอเหมือนเมื่อก่อน ส่วนตัวเขาก็อยู่เหมือนเดิม คิดจะทำอะไรก็ทำไป ไม่ต้องมาเสแสร้งหลอกลวงต่อหน้าเธออีก
อันโหรวหมดสติไปก่อนจะได้ยินคำตอบของเขา สติของเธอค่อย ๆ เลือนหายไป
นั่นเพราะยาสลบ แรงของเธอไม่มีที่จะฝืนอะไรได้เลย ความตั้งใจที่มีมาก็ไม่ได้ผล เธอต้องการที่จะได้ยินคำพูดของเขาว่าจะปล่อยเธอไปก่อนช่วงเวลาหมดสติ
ภายในห้องผ่าตัดที่เงียบสงบได้ยินแต่เสียงของเครื่องจักรที่กำลังทำงานด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ
จิ่งเป่ยเฉินเห็นกางเกงของเธอที่กำลังถูกถอดออก ขาทั้งสองข้างถูกแยกออกจากกัน ส่วนคนก็ขยับไปตามคล้ายกับรูปปั้นที่ถูกจัดเอาไว้
……
อันโหรวไม่รู้ตัวเองเลยว่านอนหลับไปนานเท่าไร แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงการสูญเสียชีวิตหนึ่งไป
ยังไม่ทันลืมตาขึ้น น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาจากดวงตา ก่อนจะยื่นมือไปลูบท้องน้อย ๆ ของตัวเองโดยที่ยังรักษาท่าทีที่สงบ ดูคล้ายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
