ทันใดนั้นมือใหญ่ที่ร้อน ๆ ก็วางลงบนหลังมือของเธอ มันร้อนผ่าว ก่อนจะจับมือของเธอแน่น
เสียงที่แหบแห้งดังขึ้นข้างหูเธอ “โหรวโหรว ดื่มอะไรไหม? นมร้อน ๆ เตรียมไว้แล้ว”
นมร้อน? เหมาะสำหรับคนทำแท้งกินงั้นเหรอ?
“นายออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” เธอพูดทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา มีเพียงแต่น้ำตาอุ่น ๆ ที่ไหลออกมาไม่หยุด
จิ่งเป่ยเฉินถือทิชชูไว้ในมืออีกข้าง ก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ ด้วยท่าทีของเธอที่ดูเจ็บปวดมากแบบนี้
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”
“ไม่ใช่ว่านายพอใจแล้วเหรอ ฉันนอกใจ นายถูกฉันสวมใส่หมวกสีเขียว[1] ให้ ผู้หญิงอย่างฉันไม่คู่ควรกับประธานจิ่งหรอก ตัวของคุณยิ่งใหญ่คับฟ้า ปล่อยฉันไปเถอะ! ฉันขอร้อง!” เขายังไม่ทันได้ลืมตามามองโลกก็ถูกพ่อของเขาฆ่าทิ้งไปแล้ว
เมื่อเห็นท่าทีของเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนกับถูกระเบิดซัดเข้าไปที่หัว เขาพยายามเช็ดน้ำตาของเธอที่ไหลออกมาอยู่ตลอด “ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันบอกไม่ให้ร้องไง!”
ยิ่งเขาพูดมากเท่าไร น้ำตาของเธอก็ยิ่งไหลไม่หยุด
เธอทำผิดอะไรงั้นเหรอ?