ไม่ใช่ว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?
ตัวเองเพิ่งถูกผ่าตัดไปแบบนั้น ยังมีอารมณ์ลุกขึ้นมาให้คนอื่นดูแลอยู่อีกเหรอ?
เธอคิดอยากจะหัวเราะตัวเองอยู่ข้างใน ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาดู พลันเห็นดวงตาสีดำนั้นกำลังจ้องมองเธออยู่ ราวกับว่าคิดจะกลืนกินตัวเธอเข้าไปจนหมด
ตาขาวของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดปรากฏขึ้น ใบหน้าดูซูบผอมลงเหมือนเดิม แก้มของเขายังคงดูเหมือนปกติ คล้ายกับว่าตัวเธอนั้นหลับไปเพียงไม่นาน
แต่เมื่อเธอมองไปที่ห้องขนาดใหญ่ ห้องนี้มันเหมือนกับไม่ได้อยู่ในห้องผู้ป่วยแต่อย่างใด
มันคือสวนซิว บ้านของพวกเขา
ทันใดนั้นหัวใจของเธอก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง มันเจ็บเสียยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าตัวเองไม่มีลูกอยู่แล้ว
มันคล้ายราวกับเห็นผี มือของเธอที่เย็นเฉียบพยายามดันหน้าผากของเขาออกไป สักพักหนึ่งเธอก็ดึงมือของเธอกลับมาทันที
ทำไมมันร้อนขนาดนี้!
ไข้ของเขาขึ้นสูง หรือว่าตัวเขาเองจะไม่รู้?
“จิ่งเป่ยเฉิน นายอยากจะตายตามที่พูดก็ได้นะ!” เธอกัดฟันพูด
“ดูสิ เธอยังห่วงฉัน หัวใจเธอยังมีฉันอยู่นี่ไง” ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มขึ้นมา ยิ้มราวกับเด็กน้อย
เหมือนกับคนโง่ เธอสงสัยว่าในหัวสมองของเขานั้นเลอะเลือนอะไรหรือเปล่า?
