มือทั้งสองข้างของจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ปล่อยเธอออก ทว่ากลับกอดเธอเอาไว้แน่น เท้าที่โดนเธอเหยียบอย่างเต็มแรง เขาก็ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทำเพียงแต่ก้มลงมองเธอ ดวงตาที่เห็นเส้นเลือดจ้องมองเธอนิ่ง “ขอแค่เธอไม่หนีไป เธอจะเหยียบแรงแค่ไหนก็ได้ เอาให้พอใจ!”
“อะไรคือเหยียบให้พอใจ ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่ให้อภัยนาย จิ่งเป่ยเฉิน นายมันสารเลว ฉันเสียใจที่ได้รู้จักกับคนอย่างนาย ปล่อยฉันลงนะ!” ขาของเธอถูกปล่อยออกและใช้แรงเหยียบไปอีกครั้ง ตอนที่ผ่อนแรงเธอหันรองเท้าส้นแหลมกดลงไปบนรองเท้าหนังสีดำอย่างลึก
เท้าของจิ่งเป่ยเฉินเจ็บมาก แต่ว่าเจ็บแค่ไหนก็ไม่เท่ากับหัวใจที่เจ็บปวดของเขา
โหรวโหรวของเขาบอกว่าเขามันสารเลว
“โหรวโหรว ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีความเป็นธรรมเลยงั้นเหรอ? ตอนที่แต่งงานเธอหนีไปทำไม! เธอไม่อยากแต่งงานกับฉัน เธอไม่พอใจพิธีแต่งงาน เธอก็พูดมาสิ เธอคิดจะหนีไปก็นึกถึงฉันบ้าง!” ถ้าหากว่าหลังจากนี้เขากลายเป็นคนสารเลวก็เป็นเพราะว่าเธอบังคับเขาเอง
