“ฉันไม่มีความเป็นธรรม ประธานจิ่งปั่นหัวฉันสนุกมากไหม? เรื่องของครอบครัวอัน นายไม่รู้ความจริงเลยจริง ๆ เหรอ? จิ่งเป่ยเฉิน คนอย่างนายไม่ใช่ว่าเป็นคนคุมเมือง A เหรอ? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้นายไม่รู้ นายไม่พูดอะไรเลยนี่นายรู้สึกผิด หรือว่า……..” เธอไม่คิดอยากจะพูดประโยคหลังอีก เธอรู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์
เรื่องของตระกูลอันนั้นไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหยางหยางและหน่วนหน่วน เพื่อให้พวกเขาเติบโตและได้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมที่แข็งแกร่ง เธอควรที่จะหนีออกไปจากที่นี่
“เธอจะเสียใจเมื่อรู้ความจริง” เสียงของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเบาลง ที่แท้เธอโกรธก็เพราะเรื่องตระกูลอัน
ขอแค่ไม่ใช่เพราะไม่รักเขาแล้วเลยต้องหนีเขาไปก็พอ เรื่องอื่น ๆ ถือว่าเป็นเรื่องเล็กในสายตาเขา
เธอเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ดวงตาที่สวยงามจับจ้องไปที่เขาอย่างไร้เยื่อใย แต่ว่าเมื่อมองดูหนวดเคราที่ไม่ได้โกน ใบหน้าที่ซูบผอม โดยเฉพาะดวงตาที่มีเส้นเลือดในดวงตา ดูแล้วเขาผอมลงมากจริง ๆ
คนสวยในอ้อมกอด ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นแบบนี้
“โหรวโหรว…..”
จิ่งเป่ยเฉินก้มลงมาจูบเธอ อันโหรวรีบหันหน้าหนีทันที