“โหรวโหรว!” เขาตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เรื่องตระกูลอัน ถ้าเธออยากจะรู้ความจริงฉันจะบอกเธอเอง แต่ว่าเธออย่าทำแบบนี้กับฉันได้ไหม?”
เขาผิดตรงที่เขาไม่ยอมบอกความจริงกับเธอ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้
“ทำไมฉันต้องอยากรู้ความจริง ฉันยอมรับความจริงไม่ได้ ฉันรู้ว่ามันทำอะไร! แต่ว่าตอนนี้นายปล่อยฉันก่อน ฉันมีของจะให้นาย” จู่ ๆ เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ “ฉันรู้ว่าจะต้องเจอนายที่นี่ รู้ว่าที่นี่อาจจะกลอุบายหนึ่งของนาย ฉันจึงคิดจะกระโดดเข้ามาอย่างไม่ลังเล!”
เธอลดความเชื่อใจในตัวเขาลงอีกครั้ง
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต้องพูดระหว่างพวกเขา!
ยกเว้น ‘ของขวัญ’ ที่จะมามอบให้
สีหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่เคร่งขรึมพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที โหรวโหรวของเขารู้ว่าจะเจอเขาที่นี่และยังเตรียมของมาให้อีก
เขาค่อย ๆ ปล่อยตัวเธอออกและโอบเธอไว้อย่างนุ่มนวลราวกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่า
โหรวโหรวของเขาเดิมทีก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งของอื่นใดมาแทนที่โหรวโหรวของเขาได้
ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้ปล่อยเธอ แต่ว่าก็เพียงพอจะทำให้เธอสามารถเปิดกระเป๋าออกได้ เธอหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ออกมา
เพียะ!
