รอยยิ้มของจิ่งเป่ยเฉินบนใบหน้าถูกเธอตบ ในมือของอันโหรวนั้นคือเอกสารใบหย่า
กระดาษสีขาวดำกระจัดกระจายไปทั่ว จิ่งเป่ยเฉินมองด้วยสีหน้าที่เย็นชา เขาค่อย ๆ เคลื่อนสายตาลงช้า ๆ และมองลงไปที่กระดาษที่อยู่บนพื้น บนนั้นเขียนอย่างชัดเจน ทันทีที่เขาเห็นข้อความบนกระดาษ ภายในใจก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกทิ่มแทงอีกครั้ง
“จิ่งเป่ยเฉิน ระหว่างเรามันจบลงแล้ว! หย่ากันเถอะ! นายปล่อยฉันไป” ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางไหนแล้ว นอกจากหย่ากันซะ
หัวใจของจิ่งเป่ยเฉินเจ็บปวดทรมาน เขาเห็นความเด็ดขาดในสายตาของเธอ
“ไม่ไป ทั้งชีวิตนี้ไปไหนไม่ได้!” เธอจะหนีเขาไปได้ยังไง
ริมฝีปากพัวพันกัน กลิ่นบุหรี่จาง ๆ เข้ามาเติมเต็มในปาก
“อืออืออือ….”
เธอเตะขาเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรและโอบตัวเธอเอาไว้แน่น
“อย่านะ! อย่า!”
เธอรู้สึกสกปรก มันสกปรกมาก!
“จิ่งเป่ยเฉิน นายคิดจะทำอะไร? ไม่อนุญาต! ฉันไม่ให้!” ใบหน้าของเธอจ้องมองเขาด้วยความโกรธ
จิ่งเป่ยเฉินกลับหูทวนลมทำเป็นไม่ได้ยิน โหรวโหรวของเขาจะหนีเขาไป หนีไปไม่ได้ ไม่ยอมให้หนีไปเด็ดขาด
พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน มีสิทธิ์อะไร แค่เรื่องเล็ก ๆ เรื่องเดียวจะหนีเขาไป!
เขาไม่อนุญาต!
