มันเงียบและดูน่ากลัว บรรยากาศแบบนี้กับอากาศแบบนี้ว่าน่ากลัวแล้ว แต่อารมณ์และใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินนั้นน่ากลัวยิ่งกว่า มันดูเหมือนกับห่างเหินมาก ๆ
บิ๊กบอสกำลังจะกลายเป็นบ้าแล้วจริง ๆ
กึก กึก กึก
มีเสียงเคาะกระจกรถเป็นจังหวะ ใบหน้าที่เย็นชาและเฉยเมยของจิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ กวาดสายตามองไปที่ด้านนอก ก็ดูราวกับไม่มีอะไรเคลื่อนไหว
ถึงแม้นี่จะเป็นเดือนหก แต่ช่วงกลางคืนก็ยังมีลมเย็น ๆ พัดผ่านอยู่บ้าง อันหยาพั่นตอนนี้ยืนอยู่ที่ข้างรถ เธอสวมชุดเดรสกระโปรงลายดอกไม้ธรรมดา ลมหนาวที่พัดผ่านตัวเธอนั้นทำให้เส้นผมพลิ้วไหว เผยให้เห็นร่างเล็ก ๆ ที่ดูผอมเพรียวสั่นเล็กน้อย
จิ่งเป่ยเฉินยังไม่เปิดประตู แต่ทว่าประตูรถกลับไม่ได้ล็อก เมื่ออันหยาพั่นเอื้อมมือไปเปิดประตู เธอแค่จะลองดูสักเล็กน้อย แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะเปิดได้จริง ๆ
“พี่เขย พี่อยากกินอะไรหน่อยไหม?” เธอรู้สึกว่าตั้งแต่ตอนเช้าเขาก็แทบไม่ได้กินอะไรเลย เธอเลยรู้สึกเศร้าแทน
“ไสหัวไป!” จิ่งเป่ยเฉินเผยใบหน้าที่เย็นชา น้ำเสียงที่ดังออกมาดูขุ่นเคืองเล็กน้อย
