คำพูดพวกนี้เดิมทีเธอก็ไม่คิดอยากจะพูดเท่าไร แต่เธอแค่ต้องการให้ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองไปจากเขาเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะเห็นเขาหดหู่แบบนี้
ถ้าในดวงตาของเขามองไม่เห็นใครคนอื่นเลย เธอก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปในหัวใจของเขาได้ตลอดชีวิต
“เธอเป็นแค่ผู้หญิง เธอจะทำอะไรได้ถ้าอยู่เมือง A การที่พี่สาวหายตัวไปเงียบ ๆ แบบนี้ เป็นไปได้ว่าต้องมีคนช่วยเธอแน่ ๆ พี่เขยดูแลทั่วเมือง A อยู่แบบนี้ เป็นไปได้ว่าเธออาจจะมีชายคนอื่นอยู่ในใจแล้วก็ได้นะ!” อันหยาพั่นมองไปที่ชายตรงข้ามที่ดูแข็งทื่อไม่เคลื่อนไหวใด ๆ แม้ว่าผู้คนจะตะโกนแค่ไหนก็ตาม
ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบกลับคำพูดของเธอแต่อย่างใด
คนค่อย ๆ เดินหายไปเรื่อย ๆ ไม่นานฉีเซิ่งเทียนก็เดินมาที่รถ เขาส่ายหน้าให้พลางเหลือบสายตามองไปที่อันหยาพั่นและพูดขึ้นว่า “คุณอัน นี่ก็ดึกมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ผู้หญิงสวย ๆ การนอนหลับพักผ่อนคือสิ่งสำคัญนะ”
ใบหน้าที่งดงามของอันหยาพั่นภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เผยให้เห็นตัวเล็ก ๆ ที่ดูบอบบาง ถ้าหากมีสายลมพัดผ่านมา ก็คล้ายกับว่าตัวเธอสามารถปลิวตามแรงลมไปได้เลย