ทันใดนั้นรถยี่ห้อแอสตันมาร์ตินสีน้ำเงินก็ได้ขับมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ กระจกฝั่งคนขับค่อย ๆ เลื่อนลง คนขับรถมองมาที่ตัวเธอและพูดขึ้นว่า “คุณหนู อยู่คนเดียวดึก ๆ แบบนี้ไม่ปลอดภัยนะ จะให้ผมไปส่งคุณไหม?”
“นี่คุณ…….” อันหยาพั่นมองดูรถตรงหน้าเธอ รถลิมิเต็ดที่ดูสวยหรูแบบนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปที่จะขับแน่ ๆ
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ แต่เป็นความหมายของคุณผู้ชายแทน” คนขับรถลงจากรถ ก่อนจะเปิดประตูเบาะหลังรถอย่างรวดเร็ว และพูดด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมเคารพว่า “เชิญ”
อันหยาพั่นมองไปที่ชายที่นั่งอยู่ในรถ ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลาและดูสูงส่ง นาฬิกาสีน้ำเงินดูส่องประกายภายใต้แสงจันทร์
เธอค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา “รบกวนคุณผู้ชายแล้ว”
เธอโค้งตัวลง ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถ คนขับรถจึงขับออกไปทันที รถสีน้ำเงินตอนนี้ขับออกไปภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมา
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น ฉีเซิ่งเทียนก็ดันให้จิ่งเป่ยเฉินไปกินข้าวที่ห้องพักโรงแรมนั่วเทียน ตอนนี้ตรงหน้าทั้งสองคนมีอาหารจานใหญ่ถูกจัดมาวางไว้
จิ่งเป่ยเฉินมองดูอาหารที่เลิศรสตรงหน้า เขาแทบไม่คิดอยากจะกินเลยสักนิด
