เมื่อขึ้นรถและขับออกมา เขาพิงตัวกับเบาะพลางหลับตาลง ใช่อันโหรวหรือเปล่าที่พาลูกไป?
ถ้าหากว่าเป็นโหรวโหรวจริง ๆ ทำไมถึงพาแค่หยางหยางกับหน่วนหน่วนไป ทำไมไม่พาเขาไปด้วย!
ทำไมจิตใจของเธอถึงโหดร้ายขนาดนี้ ไม่บอกอะไรเลยสักคำ เขาไม่มีแม้แต่โอกาสได้แก้ไข เธอออกไปจากชีวิตของเขาเหมือนกับตอนแรกที่บุกเข้ามาในชีวิตของเขาอย่างกะทันหันไม่มีผิดเพี้ยน
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ตรงข้ามจิ่งเป่ยเฉิน เขาดึงขาแว่นลงเล็กน้อย เขาไม่กล้าบอกเรื่องที่ไม่สามารถค้นหาความจริงเจอ
“รถพยาบาลถูกจอดทิ้งไว้ที่ถนนหนานย่า และตรงนั้นก็ไม่มีกล้องวงจรปิด แถมเป็นช่วงเวลาของการทำงาน ภายในหนึ่งชั่วโมงนั้นมีรถวิ่งผ่านไปมาหลายพันคัน ตอนนี้กำลังเร่งตรวจสอบอยู่ จำเป็นต้องใช้เวลาอย่างมาก!” อีกทั้งเมื่อได้ตรวจสอบแล้วพวกเขาอาจจะมีการเปลี่ยนรถระหว่างทางอีกก็ได้ หากเปลี่ยนอีก เปลี่ยนจนพวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าขับไปที่ไหน อาจจะมุมไหนสักมุมของเมือง A แล้วก็หาไม่เจอ
“ถ้าหากไม่ได้ถูกลักพาตัวละก็…” นั่นก็คือโหรวโหรว เพียงแต่เธอไม่ได้โทรศัพท์บอกเขา
“พี่สะใภ้!” ฉีเซิ่งเทียนรับคำพูดของเขา
