ถ้าหากไม่มีการโทรศัพท์มา นั่นหมายความว่าพี่สะใภ้พาหน่วนหน่วนและหยางหยางไป
และยังใช้วิธีการนี้
ที่แท้พี่สะใภ้ก็เป็นผู้หญิงที่ฉลาด คิดได้แม้กระทั่งวิธีนี้ เพราะงั้นผู้หญิงควรจะโง่หน่อยน่าจะดีกว่านี้
และในตอนนี้หยางหยางและหน่วนหน่วนก็ได้ลงมาจากรถธรรมดา ๆ หนึ่งคัน แวบแรกที่เห็นก็คือแม่จ๋า
“แม่จ๋า!”
“แม่จ๋า”
เสียงตะโกนของลูกน้อยทั้งสองคน เธอย่อตัวลงกอดพวกเขา ก่อนจะจุ๊บไปที่แก้มของพวกเขาทั้งสองคนอย่างตื่นเต้น
ไม่ได้เจอกันนาน เธอคิดถึงพวกเขามากจริง ๆ คิดถึงมาก ๆ
หน่วนหน่วนโอบไปที่คอของเธอและจุ๊บไปที่ใบหน้าของเธออย่างอ่อนหวาน “แม่จ๋า หนูคิดถึงแม่”
“แม่จ๋าก็คิดถึงลูก ๆ นะคะ คิดถึงมาก ๆ” ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกัน
ปล่อยให้จิ่งเป่ยเฉินกับผู้หญิงของเขาและลูกสาวของเขาได้อยู่ด้วยกัน หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกับพวกเขาสามคนแม่ลูกอีก!
ไม่สิ หลังจากนี้อาจจะเป็นสี่คนแล้ว!
“แม่จ๋าคิดถึงแล้วทำไมถึงไม่กลับไปหาพวกเราคะ?” หน่วนหน่วนรู้สึกน้อยใจอย่างมาก ไม่เข้าใจว่าทำไม เธอแค่อยากให้พ่อกับแม่ได้อยู่ด้วยกันกับเธอและพี่ชาย
