“หลังจากนี้แม่จ๋าจะอยู่กับลูก ๆ ไปตลอดเหมือนเมื่อก่อน พวกลูก ๆ ดีใจไหม? ถ้าหากว่าไม่ดีใจ หรืออยากจะกลับไปอยู่กับพ่อจ๋า แม่จ๋าก็ไม่คัดค้านนะ!” แต่หวังว่าพวกเขาจะอยู่เคียงข้างเธอ
“หน่วนหน่วนอยากอยู่กับแม่จ๋าค่ะ” หน่วนหน่วนตอบด้วยรอยยิ้ม
อันโหรวมองหยางหยางด้วยความกังวลเล็กน้อย “หยางหยาง ลูกไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่หรือเปล่า?”
“ไม่เป็นอะไรครับ ผมสบายดี แม่ครับ พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ!” หยางหยางจูงมือของเธอและตอบด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย
อันโหรวจูงลูก ๆ ทั้งสองคนเข้าไปด้านใน ฉีหย่วนหยางค่อย ๆ เดินเข้ามามองเด็กน้อยที่น่ารักทั้งสอง “โตมาหน้าเหมือนเขามากจริง ๆ”
“นิดหน่อย!” อันโหรวไม่อยากจะพูดถึงจิ่งเป่ยเฉิน!
“ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าคล้าย สาวน้อยลูกครึ่งคนนี้สวยมากจริง ๆ รังเกียจไหมถ้าฉันจะเลี้ยงเธอ?” ฉีหย่วนหยางมองอันโหรวพลางหัวเราะ
“นายพอเลย!” เธอดึงหน่วนหน่วนไปด้านข้างตัวเธอ ก่อนจะพาเดินขึ้นไปชั้นบน
ชั้นบนได้เตรียมห้องนอนชั่วคราวไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พวกเธออาจจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่สักพัก
“ขอบคุณค่ะคุณลุงฉี!” เด็กน้อยทั้งสองที่ถูกอุ้มขึ้นไปด้านบนจู่ ๆ ก็ตะโกนออกมา
