“ไม่ต้องเกรงใจ พักได้ตามสบาย ฉันจะเลี้ยงพวกเธอเอง” ฉีหย่วนหยางพูดพลางหัวเราะ
อันโหรวจูงลูก ๆ ทั้งสองขึ้นไปด้านบนโดยไม่ได้มองเขา ภายในห้องนอน เธอมองพวกเขาทั้งสองก่อนจะกอดกันแน่น คล้ายไม่อยากจะปล่อย
เวลาผ่านไปนานพอสมควร เธอจึงถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ลูก ๆ ไม่ถามแม่จ๋าเหรอว่าทำไมแม่ถึงได้หนีออกมา?”
เพราะการหนีออกมาของเธอ ดังนั้นจึงได้พาพวกเขาออกมาด้วย นั่นทำให้พวกเขาไม่ได้รับความรักจากพ่ออีก
“แม่จ๋าพูดอะไรก็ตามนั้น หนูเชื่อฟังแม่จ๋าและพี่ชาย!” หน่วนหน่วนเงยหน้ามองเธอพร้อมกับรอยยิ้ม
“เด็กดี ลูก ๆ พักผ่อนก่อนนะ อยากกินอะไรก็บอกแม่จ๋านะคะ แม่จ๋าจะไปทำให้กิน” เธอก้มหน้ามองพวกเขา ไม่ได้เจอกันนาน เธอรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ดี
มีหยางหยางและหน่วนหน่วนอยู่ข้างกาย เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นเข้มแข็งขึ้นมาก
“กินอะไรก็ได้ค่ะแม่จ๋า ตอนนี้ยังไม่ค่อยหิว แม่จ๋าพาพวกเราเดินเยี่ยมชมที่นี่ดีกว่าไหมคะ!”
“หนูอยากไปดูภูเขา ที่นี่วิวต้องสวยมากแน่ ๆ เลย!” หน่วนหน่วนมองเธอด้วยดวงตากลมโต ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ
หลังจากนั้นอันโหรวก็เอื้อมมือไปจูงมือลูก ๆ และพาเดินออกไปด้านนอกด้วยกัน
