ฉีเซิ่งเทียนที่กำลังหลับตาอยู่นั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที มองดูสายตาที่แพรวพราวด้วยความสนใจ ทันใดนั้นมุมปาก กของเขาก็ยกขึ้น “ที่แท้เซี๋ยวเซี๋ยวก็ทนไม่ไหวแล้วนี่เอง”
“ผู้จัดการฉี คุณเข้าใจผิดแล้ว เพียงแค่โรงแรมอยู่ใกล้ เลยอยากจะพาคุณไปที่นั่น ฉันจะได้กลับมาทำงานของตัวเองต่ อ” หลินจือเซี๋ยวตอบกลับอย่างไร้อารมณ์
เธอไม่สามารถทำให้ฉีเซิ่งเทียนเห็นว่าความจริงแล้วกำลังประหม่าและต่อต้านได้
เขาที่กำลังยิ้มหัวเราะอยู่นั้นก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขาจ้องมองเธออย่างเย็นชา “เธอไม่โกหกฉันเหรอ?”
“โกหกเป็นเด็กไม่ดี!” เธอโกหกไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ความจริงแล้วก็ไม่นับ เพราะที่เธอพูดก็เป็นเหตุผลหนึ่งเช่นกัน
“หลินจือเซี๋ยว ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเธอเข้ามาที่บริษัทจิ่ง มาเป็นเลขาของประธานจิ่งได้ยังไง”
“แน่นอนเพราะว่าฉันทำตัวอย่างเที่ยงธรรม ไม่เห็นแก่หน้าใครทั้งสิ้น ความสามารถในการทำงานก็ดีเยี่ยม แถมยังสวย ไม่เ เหมือนกับผู้จัดการฉี!” ประตูลิฟต์เปิดออก เธอจึงเดินออกไป
