ลูกพี่ลูกน้องของโหรวโหรวกำลังเล่นลูกไม้อะไรกัน?
ไม่ใช่ว่ากำลังเข้าประตูหลังบ้านคนอื่นหรอกนะ?
โหรวโหรวเธอรีบกลับมาเร็ว ๆ เถอะ!
“เลขาหลิน ช่วยพาเธอออกไปที แล้วก็สั่งสอนเรื่องกฎและมารยาทด้วย!” จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปที่หลินจือเซี๋ยวสักพักหนึ่ง ก่อนจะก้มลงทำงานต่อ
ส่วนเอกสารที่อันหยาพั่นเพิ่งเอามาวางไว้ให้นั้นก็ถูกจิ่งเป่ยเฉินจับโยนไปอีกทางทันที โดยไม่สนใจแม้แต่จะมองมัน
เธอถูกเรียกให้มาสั่งสอนเรื่องกฎงั้นเหรอ?
“ค่ะ!”
หลินจือเซี๋ยวมองดูอันหยาพั่นและก็พูดขึ้นว่า “เชิญทางนี้ค่ะ คุณอัน!”
อันหยาพั่นมองหลินจือเซี๋ยวก่อนจะเดินตามไป ถึงแม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะปล่อยให้เธอไป ทั้งยังไม่ได้ถามว่าเธอเป็นใคร แต่การแสดงออกนั้นก็พอจะคาดเดาเรื่องที่เธอคิดก่อนหน้านั้นได้
จิ่งเป่ยเฉินอาจจะจำใบหน้าของผู้คนไม่ได้
เธอเหลือบมองไปที่หลินจือเซี๋ยว ก่อนจะเห็นแผ่นป้ายประจำตัว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
แต่เดิมเธอไม่เคยคิดเลยว่าจิ่งเป่ยเฉินจะตาบอดใบหน้าแบบนี้ แล้วเขาไปรู้จักกับลูกพี่ลูกน้องของตนได้ยังไงกัน?
