เพราะตอนนี้พวกเขากำลังตามหาโหรวโหรว
“ผู้จัดการฉี คุณไม่เรี่ยวแรงแล้วงั้นเหรอ ตอนนี้ถึงได้ตามหาโหรวโหรวไม่เจอสักที!” ทันใดนั้นเธอก็พูดถึงโหรวโหรวขึ้นมา
มือที่จับเอวเธออยู่นั้นบีบแน่นขึ้นมาทันที เขากอดเอวเธอด้วยแรงทั้งหมด “เซี๋ยวเซี๋ยว พี่สาวตัวน้อยของเธอเจ้าเล่ห์เกินไปแล้วนะ”
“แน่นอนต้องฉลาดสิ” หลินจือเซี๋ยวพูดอย่างรู้ดี!
“แต่โชคดีที่เธอโง่นะ”
“……”
เมื่อไหร่กันที่เธอโง่?
เห็นได้ชัดว่าเธอฉลาดไม่ใช่เหรอ?
“ผู้จัดการฉี เอวของฉันจะหักอยู่แล้ว!” ถ้าหากเขาไม่ปล่อยเธอไปละก็ มีหวังได้เกิดขึ้นจริง ๆ แน่
ฉีเซิ่งเทียนค่อย ๆ คลายมือออก แต่เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
“เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้พักสายตาเลย” เขาหาวอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ฉันนอนที่บริษัทไม่ได้ เธอพาฉันไปส่งที่บ้านทีสิ ฉันขับรถไม่ไหวแล้ว!”
“เดี๋ยวฉันจะช่วยเรียกคนขับรถให้”
“หลินจือเซี๋ยว เธอลองดูสิ” เขาพูดจบก็เข้าไปงับที่ติ่งหูของเธอเบา ๆ พลางผ่อนคลายเรี่ยวแรงมือที่จับอยู่ตรงเอวเธอออกเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบว่า “ฉันต้องการให้เธอไปส่ง”
ตัวของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นอะไรไปเนี่ย?
