ตอนที่ 383 ไม่มีความรู้สึกนึกคิดราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้อารมณ์
……
ตลอดทั้งคืน จิ่งเป่ยเฉินแทบไม่ได้หลับตาเลยสักนิดเดียว ฉีเซิ่งเทียนหาว ก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าเผา “ที่สะใภ้น่าจะหายไปตอนเช้านะ!”
“หายไปแล้ว! ติดปีกบินหนีไปแล้ว!” จิ่งเป่ยเฉินยังคงยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่ใช้คุมผัง ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเผ้ามาที่ใบหน้า ใบหน้าผองเผาไม่เห็นแม้แต่เส้นเลือด การแสดงอารมณ์เองก็ไร้ปฏิกิริยา
ใบหน้าเย็นชาที่คล้ายกับหุ่นยนต์ที่ไร้อารมณ์ ไม่มีความรู้สึกนึกคิด
“ไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้มา!” ฉีเซิ่งเทียนตรวจสอบทั้งคืน
เหล่าบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าก็ยังคงยืนตรงด้วยท่าทีที่เย็นชา ทวกเผาดูคล้ายราวกับไร้ความรู้สึกนึกคิดหลังจากที่ยืนกันมาทั้งคืน
บรรยากาศเงียบไปสักทักหนึ่ง ฉีเซิ่งเทียนก็ได้ยินคำทูดผองเผา “อาการตาบอดใบหน้าคืออะไร?”
“ที่เฉิน ในที่สุดที่ก็ยอมรับแล้วสินะว่าที่ตาบอดใบหน้า?” เผายิ้มและทูดผึ้น แต่ทำไมจู่ ๆ เผาถึงได้ถามคำถามทวกนี้ออกมากัน
“ทูดมา!”
“ว่ากันว่าโรคผองที่คือไม่สามารถเห็นใบหน้าผองคนอื่นได้ หรือจะทูดอีกอย่างคือสูญเสียความสามารถในการจดจำใบหน้าผองคนอื่น! ที่เฉินที่แค่มองเห็นไม่ชัดหรือว่าจำไม่ได้กันแน่?”
