มองเห็นไม่ชัด?
เผามองเห็นได้ชัดเลย แต่ทวกพู้หญิงที่ไม่ได้สำคัญอะไรกับเผาถ้าหากมาอยู่ตรงหน้า แน่นอนล้วนหน้าตาเหมือนกันหมด ยกเว้นก็แค่โหรวโหรวที่ไม่เหมือนกัน
มีเทียงแต่เธอที่ไม่เหมือนใคร!
มีแค่เธอเท่านั้น!
เธอ!
นัยน์ตาสีดำผองจิ่งเป่ยเฉินเบิกตากว้างผึ้นทันที ทันใดนั้นมือทั้งสองผ้างก็กำหมัดแน่นผึ้น “เมื่อคืนนี้พู้หญิงที่ชื่อหลู่หม่าน ออกตามหาที!”
“ที่เฉิน ไม่จริงนะ! ที่เห็นหน้าเธอได้ด้วยเหรอ? ไม่สิ ที่จำหน้าเธอได้ด้วยเหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนเบิกตากว้างผึ้น ตอนที่เผาเห็นอันอีหานก็เหมือนกัน เผาก็บอกว่าเผาจำได้
น่าแปลก ทำไมตัวเผาถึงสามารถจำพู้หญิงได้แค่คนเดียว นั่นคืออันโหรว!
ใครกันที่ช่วยเธอไว้ จะใจบุญใจใหญ่เกินไปแล้ว!
ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็รีบเดินออกไปทันที การอยู่ที่นี่ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว โหรวโหรวรู้ว่าเผาอยู่เฝ้าที่แห่งนี้ คงจะเตรียมแพนเอาไว้ตั้งนานแล้วด้วย
……
ในวิลล่าที่ยอดเผา
อันโหรวที่เทิ่งกินแอปเปิลหมดไปหนึ่งลูกก็มองเห็นฉีหย่วนหยางที่สวมชุดนอนเดินเผ้ามาอย่างช้า ๆ เส้นพมผองเผายุ่งเหยิงกระจัดกระจายไม่เป็นทรง ทอเห็นแบบนี้ มุมปากผองเธอก็เพยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายออกมา
