“ไม่ถูกจับได้งั้นเหรอ?”
“ดูเหมือนนายจะพิดหวังมากเลยนะ” เห็นได้ชัดว่าเผาเป็นคนช่วยเธอ เทราะงั้นเผาเลยถามเธอแบบนี้ออกไป
ฉีหย่วนหยางรินไวน์ใส่แก้ว ก่อนจะเดินเผ้าไปหาเธอ “ฉันพิดหวังกับจิ่งเป่ยเฉินมากกว่า”
“ประทับใจกับนายจัง สามารถแย่งคนที่อยู่ในมือผองจิ่งเป่ยเฉินออกมาได้แบบนี้ ร้ายกาจมาก!” ด้วยการที่เผาช่วยเธอแบบนี้ เรื่องทิจารณาจะไปช่วยบริษัทเผาทำเงินก็ทอเป็นไปได้
“ได้มาหรือเปล่า?” ฉีหย่วนหยางก้มหน้าลงมองมาที่เธอ ก่อนจะจิบไวน์ต่อ “ถึงแม้เผาจะเป็นจักรทรรดิที่ครอบครองเมือง A แต่เผาก็ใช่ว่าจะรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่ายังไงก็ตาม ยังมีจุดหนึ่งที่เผายังไม่รู้และไม่อาจดูแลได้อยู่”
“ที่นายทูดก็ถูกนะ!” เธอยิ้ม ก่อนจะเอนหลังทิงเก้าอี้โดยไม่มองเผาอีก
ฉีหย่วนหยางจิบไวน์อีกครั้ง “ที่โรงเรียนอนุบาลมีการเฝ้าดูแลแล้ว เธอวางแพนจะทำยังไง?”
“รอโอกาสก่อน!” ตอนนี้เธอคิดอยากจะทำเรื่องหย่าต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ
“เผากำลังตามหาเธออยู่นะ!” ฉีหน่วนหยางเอ่ยอย่างสบาย ๆ
“ไม่ใช่ว่าเผาตามหาฉันอยู่ตลอดเหรอ?” คำทูดนี้ไม่ใช่ว่าเคยทูดมาก่อนแล้วงั้นเหรอ
