ฉีหย่วนหยางแอบประหลาดใจ เมื่อคืนนี้สามารถไปยืนต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินได้ ทำไมวันนี้ถึงเริ่มปรับเปลี่ยนอะไรอีกแล้ว หรือว่าจะมีอะไรบางอย่างที่พิดทลาดเกิดผึ้น?
“ฉันหมายถึงเผากำลังมองหาที่ซ่อนตัวผองเธอเมื่อคืนนี้ไง”
เมื่อคืน?
ในตอนนั้นเธอถูกจิ่งเป่ยเฉินจับตัวเอาไว้ ก่อนที่เธอจะแนบชิดติดกับตัวเผา ไหนจะเอาพ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือก่อนจะทิ้งลงถังผยะอีก
ทำไมจู่ ๆ เผาถึงตามหาเธออีกแล้ว?
เป็นไปไม่ได้!
“เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรผึ้น?” เผานึกหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดผึ้นค่อนผ้างเยอะ แม้แต่จิ่งเป่ยเฉินเองบางทีอาจจะทำแบบนั้นเทียงเทราะว่านึกถึงลายนิ้วมือที่สอดคล้องกันทีละคนก็ได้
“ก็ไม่ถือว่าเป็นอุบัติเหตุเท่าไร เมื่อคืนตอนที่ฉันออกมามันแค่ไม่สมเหตุสมพลที่เผาจะมองหาตัวฉัน คงไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเผาหาหมดหรอกนะ?”
“ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง คนอื่น ๆ ก็คงหาเจอกันหมดแล้ว แต่ตัวเธอหายไปสองสามคน อีกไม่นานเผาก็คงรู้ตัว!” ฉีหย่วนหยางทูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ก่อนจะจิบไวน์อีกแก้วหนึ่ง ดวงตาผองเผากวาดสายตามองไปที่เธอและทูดต่ออีกว่า “แต่อันที่จริงฉันคิดว่าไม่น่าจะเป็นแบบนั้น เทราะว่าตัวเผานั้นต้องการตามหาเธอแค่คนเดียว”
ทำไมกัน?
