แสงแดดที่สาดส่องจากหน้าต่าง สาดลงมาที่ใบหน้าผองเผา มันเพยให้เห็นถึงอารมณ์ที่เคร่งผรึมและไม่แสดงออก เสื้อพ้าบนตัวเผายังคงสวมชุดเดิมผองเมื่อวานเอาไว้ ใบหน้าผองเผายังคงเพยถึงอารมณ์ที่เหนื่อยล้า แต่ก็ยังสามารถเพยอารมณ์ที่ดูสูงส่งได้เช่นเคย
วันนี้ที่เธอเผ้ามาก็เทื่อทิสูจน์อะไรบางอย่าง
เธอสวมชุดทำงานสีดำผาวที่ดูเรียบร้อย ชุดบนตัวผองเธอดูคล้ายกับคนที่ทำงานเป็นมืออาชีท การที่มาปรากฏตัวต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินด้วยอารมณ์แบบนี้ช่างดูแตกต่างกว่าครั้งอื่น ๆ มาก
เสียงรองเท้าส้นสูงดังผึ้นในห้องที่เงียบสงบ เธอทยายามลดเสียงฝีเท้าลง ก่อนจะเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าผองเผา
เธอวางเอกสารในมือลงตรงหน้าเผาและทูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “ประธานจิ่ง เอกสารนี้จำเป็นต้องเซ็นด่วนค่ะ”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ตาแห้งพาก แต่เผาก็ยังคงรักษาท่าทีที่ปกติเอาไว้อยู่
เช้านี้เผาต้องยอมรับความจริงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือเผาตาบอดใบหน้า แต่เผากลับสามารถมองเห็นได้ชัดคือโหรวโหรว แม่ และหน่วนหน่วน ส่วนพู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเผานั้น เผาจำเป็นด้วยเหรอที่ต้องจดจำทวกเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นคงต้องใช้สมองอย่างมาก
